شعر نسل نو پارسی
باتوجه به شخصی بودن مطالب این وبلاگ هرگونه برداشت منوط به هماهنگی با مدیریت وبلاگ میباشد
نگارش در تاريخ جمعه سی ام آبان 1393 توسط علی نورمحمدی(هیرا)

اینروزها به سینهام چیزیست که انباشته میشود

همان حرفی که سالهاست بهیچ انگاشته میشود

 

                         دربسترخیال من بذریست که کاشته میشود

                         دل درپی چیزی که چندیست داشته میشود

 

اینروزهاکه تعطیلی تقویم از نبودنت  بی اندازه میشود

یک نغمه ی قدیمی است که از سرودنت  تازه میشود

 

         افکار این ورق از کشیدن خیال تو چندیست پاره میشود

         آیا رسیده ام  به ناکجا  که دردم   به تیغ چاره  میشود؟

 

               اینروزها فضای سینه پراز حرفهای ناگفته میشود

                 بااین حریق بی مهار منم خامی که پخته میشود  

           تیری زغیب میرسد بیدارمیکند زمرگ چشمی که خفته میشود

        پایان قصه ام،آری دو چشم توست رازی که   گفته  میشود

نگارش در تاريخ یکشنبه سیزدهم مهر 1393 توسط علی نورمحمدی(هیرا)

مستانه میشوم،زجام چشمهای شب شراب میخورم

به کوچه های زندگی  چومردبرفی ام،غریب ماندهام ،قرص خواب میخورم

 

مراببین که آخرین مانده به خاک  ز روزهای برفی ام

خیره میشوی به چشمهای کودکی،چوآفتاب شرقی ام  

 

تیغ نگاهت ای پنجه ی خورشید،پایان من شده

گلدسته های باغ برخاسته ازدامان  من شده

 

ذره ذره آب میشود پیش چشمانت این مرد یخ بسته

به دورازچشم ستاره،مهتاب هم به خورشیدپیوسته

 

        ماآدمیان به روزهای برفی چنین ساخته میشویم

چوآفتاب که برآید ازقله به زیر انداخته میشویم ...

 

 

 

برای مشاهده تصویر در اندازه اصلی کلیک کنید

نگارش در تاريخ جمعه چهاردهم شهریور 1393 توسط علی نورمحمدی(هیرا)

نگارش در تاريخ جمعه چهاردهم شهریور 1393 توسط علی نورمحمدی(هیرا)
 

من اینجا هرروز به دیدن کبوتران خسته بال عادت دارم

از همین روست که هرلحظه به سر شوق زیارت دارم

 

                  شنیده ام در دام ماندگان  را رسم ضمانت داری

                 بر اهل خطا   پیش خدا حق شفاعت داری 

 

عطر حرمت درآسمان ذهن من سرشار است

نقاره زنم که اینچنین خورشید بر دار است

 

                 من زمینی،تو به آسمان هشتم،ضریحت ولی دور نیست

                  افلیج زمانه ام، تنم به کوی تو ولی رنجور نیست

 

از دیوهای روزگار  ترس ندارم که امام ثامن دارم

مایوس نباشم از لطف خدا که  ضامن دارم

 

 

میلاد مسعود امام هشتم،فخر ایران زمین،حضرت رضای دلها مبارک باد.

 

یک قطعه از بهشت ...

نگارش در تاريخ پنجشنبه بیست و سوم مرداد 1393 توسط علی نورمحمدی(هیرا)
هوای سردکوچه و کلاغهای ساکت نشسته روی دار

به حبس برده آفتاب را دل سیاه ابر کینه دار

 

 

        واین غروب،تمام قصه ی خزان شده رنگهای پرفریب وسرد

              تازیانه میخورد تنـــم ، ز دستهای نانجیب درد

 

به اشتبـاه مرده ام ، به گاه زایشــم

که پوچ بوده مشتهای بودنم،پرازسوال وآزمایشم

 

 

        بادمیبردمرا مثال برگهای پاره ای زدفتری که ناگهان ز روزگار کنده میشود

چوسالهاست که مرگ من رسیده،چشمهای من ولی مثل سراب زنده میشود

 

             .. وتو چنین غرق سراب میشوی

     چوعاشق کسی شبیه هیچ،میان خواب میشوی...

نگارش در تاريخ سه شنبه ششم خرداد 1393 توسط علی نورمحمدی(هیرا)
شبی خواب دیدم  کوهی از عشق در بین ماست

رد خوشبختی هنوز هم بر کـــوچه هاست

 

دراین خیال پرزشعر بی تونفس نمیکشم

تو میروی ولی من از دستهای تودست نمیکشم

 

باتو رویای شیرین من از سرشب زیاد میشود

صدای من شبیه صدای جامانده ازشعر بادمیشود

 

پای این خواب ماندی غرق دربیداری ام کنی

لاعلاج میشوی که درمان بیماری ام  کنی

 

هرچه سیلی میخورم این خواب سنگینتر میشود

در خیالم  باغ چشمان تو هر روز رنگینتر  میشود 

 

در گمان اینروزهای دلخوشی یک خواب بود

لیک آن سراب عاشقی برکه ای پرآب بود

 

بیداریم شیرینترازخوابست هرچندشعرلالا خوانده ای

تاپگاه مرگ باتوبیدارم  گرچه پائینم  توبالا  مانده ای

 

نگارش در تاريخ دوشنبه بیست و دوم اردیبهشت 1393 توسط علی نورمحمدی(هیرا)
خواستم که شعری بگویم برای پدر

زحرفهاورنجها،زاحساس جامانده ای پشت در


چوسالها درپی واژه بودم،قافیه کمتر آمد به یاد

پدر کوه دیروزمن ،تکیه میزد به باد


ذره ذره کوه من آب شد،سایه اش برسرم چون تاج شد

همه شعر دنیا به چشم پدر،طفل دل بازهم به او محتاج شد

....................................................................................

تقدیم به پدرانی که آمده اند تا تکیه گاهی باشند برای نسل بشر،


درحالیکه

رنجهای بیشمار خود راپشت نگاههای مغرورشان پنهان میکنند تا

چشمهای دنیا به خوابی آسوده مهمان شوند .


چشمهای پدر صندوقچه ایست  که هزاران بوسه ی خاموش

دارد–هزاران دوستت دارم نگفته وحرفهایی بسیار ازجنس نگفتن.


چشمهای پدر شعر میگوید،برای شنیدنش گوش جان لازم است.  

 چشمهای پدر را دریاب .. این صندوقچه برای همیشه باز نمی ماند... 




نگارش در تاريخ پنجشنبه هجدهم اردیبهشت 1393 توسط علی نورمحمدی(هیرا)



نمی دانم چگونه قهرمان قصه ی من شده ای


                                                            دل میبری زدلم  وابسته ی من شده ای


جادوی سیاه قصه از معجزه ی نگاه توجامانده است


                                      همراه توست دلی که تا بوده  تنها مانده است


درروزگاری که ستاره ها مشترک نمیشوندتوآسمان منی 


                                                        به تیره گی طالع و تقویم تو ماه مهربان منی


اینروزهای آخرم باتو شروع تازه ام شده


                                            ردای خوشبختی ازسر سایه ی توست که اندازه ام شده


نشیب روزهای من عاقبت با تو فراز میشود


                                                   دیوارهای خانه ام ز دستهای تو تراز میشود


تاچشمهای تو میتپدبه سینه ام سیرابتراز خورشیدم


                                                     ایکاش از پشت حصارسرنوشت زودترترا میدیدم   

نگارش در تاريخ شنبه ششم اردیبهشت 1393 توسط علی نورمحمدی(هیرا)


10767729276960437764.jpg




در دورهای آینه مردی نشسته بود           افتاده او زپا  گویی که   خسته بود


درقاب آینه جز او کسی نبود               سر میزدازچهل   عمری که سی نبود


پشت سرش ولی یک جاده انتظار          چشمان خیره با  یک جان بی قرار


تنهاتر از منی   ای مـــــرد آینه                   مرموز   ومبهمی ای  مرد آینه


در قاب آینه صد تکه  می شوی           جامانده ای به قاب وابسته میشوی


در قاب آینه بسیار تصویر راهی اند            قلاب گرفته برلب چو ماهی اند





نگارش در تاريخ جمعه بیست و نهم فروردین 1393 توسط علی نورمحمدی(هیرا)
 

 
زندگی یعنی زن بعلاوه دگی

درست نمی دانم دگی به چه معناست اما معنی زن را خوب می فهمم

زن یعنی زندگی


.............................................................................................
روز مادر را تبریک میگویم :

 

به مادرانی که دراین روزهای بی احساس وآهنی، مادر بودن را فراموش نکرده اند...

 

 

همیشه بالهای عشقتان،سایه گستر زندگی باشد...

 

نگارش در تاريخ پنجشنبه بیست و هشتم فروردین 1393 توسط علی نورمحمدی(هیرا)

چو برگی جوانم به زیر قدمهای پاییز                    دهانی پراز شعرو قلمهای لبریز

من اینجا بجای تمام این باغ تقاص میدهم               در خزان از وجود تو بوی یاس میدهم

ذکات باران بهار،واقعااین مرگ بود                   جسم تنهای من به باغ،آخرین برگ بود

افتادنم به خاک آغاز یک جوانه است                    در انقلاب باغ،پائیز یک بهانه است
91625274281612077116.jpg


نگارش در تاريخ دوشنبه هجدهم فروردین 1393 توسط علی نورمحمدی(هیرا)
 

پلکهای تو مثل بالهای فرشته آرام باز وبسته میشود

 

چشمهای من از دیدن چشمهای تو مگر خسته میشود

 

                                    این دستها به داشتن دستهای تو وابسته میشود

 

                                             گامهای تند من همراه تو آهسته میشود...

نگارش در تاريخ پنجشنبه هفدهم بهمن 1392 توسط علی نورمحمدی(هیرا)

سرزمین مادری درغبار خاطرات ما رهاست

نگین سرسبز زمین  بهشت خوانمش رواست

                                    اینروزها سخت حریص بوی پونه ام

                                    دراین سرای آهنی در پی  بابونه ام "

بگذار باتو سبز باشم ای  نازنین خاک مادری

حاضرم به سنگهایت جلبکی شوم  مراتو بازآوری

                          ماکه جنگل زاده ایم باد ما را آورده تااین کوچه های بی درخت

                         کاش رنگی شود تقویم  روزهای  تاریـــک و ســــــخت "

من هنوز هم برشیشه های این اتاق  "داروک"میکشم

برتن گلدان خود جنگلی  را  جای  اندک میــکشم

                               غلتیدن احساس من در خیال شالیزار تو

                                آرزوهای  من و  دوری  دیوار تو . . .

نگارش در تاريخ پنجشنبه دهم بهمن 1392 توسط علی نورمحمدی(هیرا)

نازنینم چرا اینچنین با دلم مهربان میشوی؟

با من اینگونه   تو همزبان  میشوی؟

                              میان من وزندگی پادرمیانی  میکنی

                            باتمام  بیقرای  بازهم مهربانی میکنی

روزگارم شب،ستاره ام زآسمان جامانده است

چه خوبست که دستم میان دستهای توتنها مانده است

نگارش در تاريخ چهارشنبه دوم بهمن 1392 توسط علی نورمحمدی(هیرا)

آهای سپیده سر  نزن  یکی تو راه شب جامونده

بیاکمی عقب برگردیم یکی میون ماست که تنها مونده

          مسافرای  بی بلیط .. مقصد این سفر کجاست؟

         تیربه چله میرود  مامن  این خطر  کجاست ؟.

هوای این سفر پر از ترانه های ناب ما

قنوت ما پراز دعای بی جواب ما

          میون دفترم  همیشه تو مخاطب خاص منی

          تو این  بدلسرای روزگار نگین الماس منی

نگارش در تاريخ پنجشنبه پنجم دی 1392 توسط علی نورمحمدی(هیرا)

درمان چرا کنم دردی که دلخواه من شده                بیماری ام زتوست مهری که جانکاه من شده

چشمان چون عسل،طعم زبان چو قند                     خوردم  دمادم  از حلوای  پر زخند

چوشیرین طبیبم،به بالینم آمدی مداوا مکن        چو دندان عقلم کشیدی دگرعضوها رامدارا مکن 

همین مرگ شیرین به زدنیای  همچو زهر             امیدی نبسته ام به    فردای  این  شهـــــر

بیا   عاشقی   کن   که وقتم  کم  است                   ببخشا   که سهم   تو  از من  غم  است

نگارش در تاريخ جمعه بیست و نهم آذر 1392 توسط علی نورمحمدی(هیرا)

زمستان و بخار شیشه هایش

درخت پیر باغ و ریشه هایش

                                                                                       زمستان و همان گنجشک رنجور

                                        نشسته بر شاخسار لخت انگور

من و گرمای فنجان داغ

من و سردی پیکر بیجان باغ

                                                                                        زمستان و مردان هیزم به دوش

                                        من و غربت کودک گل فروش

 

زمستان و آن عابر مانده در شب

من و قلب سوزان پر تب

                                                                                          ولیکن زمستان قشنگ است

نسوزد دلی را که تنگ است

زمستان و پرواز اسب خیالی

من و خاطرات اجاق زغالی

 

 

 

یلدای باستانی  بر  مردم  سرزمین آریایی ام تهنیت باد

نگارش در تاريخ جمعه پانزدهم آذر 1392 توسط علی نورمحمدی(هیرا)

پیر شدم چروک صورتم میان محاسنم پیدا نیست

بیقراریم لبریز و دلبری که شیدا نیست

تو هم اینروزها سرفه میخوری تقویم پاره میکنی

به خیال خود میگریزی واین درد چاره میکنی

آری من اینجا عقربه ها را دور میزنم ازقاب ساعتم بیرون پریده ام

قفس راگشوده ام دسته ای کبوتر جای مینای دلخون خریده ام

دستهای مرا محکمتر بگیر اینجا ته دنیای محال ماست

سپیدی موهایمان همان ابرهای خیال ماست . .

نگارش در تاريخ شنبه دوم آذر 1392 توسط علی نورمحمدی(هیرا)

پاییز رادوست دارم برای رنگهای داغ آن

برای خندیدن دستهای باغبـــان

پاییز را دوست دارم برای روزهای آخرش

برای دانه دانه انارهای دلبرش

پاییز را دوست دارم که فصل شعر وشاعران شده

پاییز فصل آواز درختان برای عابران شده

پاییز را دوست دارم که همصدای مردمان دلتنگ است

مهروآذر وآبان جشنواره ای خوش رنگ است

آدمها درباره پاییز اغلب اشتباه میکنند

این فرش پر هنر را زیر پا تباه میکنند

بیهوده نیست که پاییز سلطان فصلها میشود

قابی قشنگ بر پنجره ی نسلها میشود

نگارش در تاريخ شنبه دوم آذر 1392 توسط علی نورمحمدی(هیرا)

باسلام وعرض ارادت به همه دوستان بزرگواری که اظهار لطف کردند در روزهایی که به روز رسانی وبلاگ برایم مقدور نبود و سپاس برای تمام مهربانیهایشان ... به لطف پروردگار مانند گذشته بااشعار دلنویسم منتظر حضور سبزونظرات ارزشمندتان خواهم بود ...

 

نگارش در تاريخ یکشنبه بیست و چهارم شهریور 1392 توسط علی نورمحمدی(هیرا)

زائرت ای آقا داره میره بیقرار

منو باخودم آقا دیگه تنها  نذار

         هوای حرم مونده توی سرم

        دلو  سمت باب الرضا میبرم

این ترانه  تبرکه زیر ایوون طلا جاری شده

دو سه روزی این حقیرمشغول دلبازی شده . . .

میلاد هشتمین ستاره از سپهرامامت،رضای

 دلها مبارک ...

نگارش در تاريخ سه شنبه نوزدهم شهریور 1392 توسط علی نورمحمدی(هیرا)

شعر زیر یکی از سروده های قدیمی میباشد ، پیشکش عزیزانی است که زادروز این حقیر را تبریک گفته اند: 

آنروزکه تقدیرشدآمدنم بهرجهان                   گریــه بودم زغــم درد نهان

مادرم روز مرا روزه گرفت                          سرنوشتم ره  پایــیزه گرفت

تن دنیا زعطش به تب آمیخته بود                    گوییکه که خداجای دلهارطب آویخته بود

شبحی کودکی ام راچوشبی دوش کشید             دل من غصه به آغوش کشید

پدر آنروز دیرتر آمد  نرسید                           کودکی ازدست من آنگونه پرید

زندگی راتمرین نوجوانی باید                        نوجوان رابسیارمهربانی باید

مشقم هرروز درصف نان بود                       آتش به تنور ازدل وجان بود

تکلیف چنین شدکه صبوری باید                     ازحرف اضافه دوری باید

روح من باعشق اگرکه مشکل دارد                 احساس عجیبیست که دردل دارد

یک حرف نگفته چون باقی بود                     این تشنه ترین چگونه خودساقی بود

موسیقی چشمان کسی چودلنوازآمد                  دل من شهادت گوبه نماز آمد

سخت است زندگی ولی پاپس نمیکشم              روزی روم زیادآینه دیگرنفس نمیکشم

این چرخه بدون من هم جاری است             حتی بودن به خاطره هاهم کاری است

من که عمری عقلم رابدوشم کشیده ام           زمزمه هایش رابگوشم شنیده ام

بی حنجره ام برای آخرین فریادم              میرسدآنروزکه برده اید ازیادم

نگارش در تاريخ شنبه نهم شهریور 1392 توسط علی نورمحمدی(هیرا)
 

 

 

ای که میخواهی دل بسوزانی  رفتم ازیادت بی بهانه شدی

                                                   واژه پوسید  از خیسی دفتر بی ترانه شدی

آتش به دل شعله شعله   توزبانه شدی

                                           سینه بگشایم   تیری در شب تار زمانه شدی

ای که دنیایم به چشمانت   غریقم به سراب  تو کرانه شدی

                                           فقیرمانده ام زشور  توگنجی درکف خزانه شدی

من مانده ام به آخرین برگ دفترخود  توروانه شدی

                                        یلداکه رفت خشکیده ام به خاک  اما  توجوانه شدی

نگارش در تاريخ چهارشنبه سی ام مرداد 1392 توسط علی نورمحمدی(هیرا)

 

مادر اینروزها مرد بودن چقدر سخت شده

چه خوشحالم از بابت من خیال توهم تخت شده

 

 

                  مادراینروزها محبت فروشی شده

                  طفل آرام تو بیهوده جوشی شده

 

به شهری که دزدان عزیزند

الهی که اشکی زچشمت نریزند

 

     به بازار امروز مادر آغوش تو چند؟

    کیسه ام خالی است   قحط لبخند

 

آه رفته یادم که آغوش تو فروشی نبود

گفته بودم به طفلم ولی به چشمهاکه گوشی نبود

 

                   مادراینروزها ببخشا مراکه مرد بودن ازیادبرده ام

                   گرچه سخت است ولی مرد میشوم  قسم خورده ام...

نگارش در تاريخ شنبه دوازدهم مرداد 1392 توسط علی نورمحمدی(هیرا)

عجب دنیای دلگیری

چه شبهای نفسگیری

                                     سراپا چشم واحساسم

                                   توازچشمان من سیری

اسیرم درنگاه تو سراغ ازمن نمیگیری

پرازعشقم پرازشورم تواما ساده میگیری

                                       من اینجازنده بردارم  تومیگویی ایستاده میمیری

                                      پراز درد قفس این تن  به لبهایم تو زنجیری

جوانم من به دلبازی  تورنجوری تودلپیری

توبا این قلب خونینم چه میجنگی چه درگیری

                       توفصل عاشقی هستی اگرزودی اگرپیری

                       من آهوی همین دامم اگرصیاد اگرشیری

نگارش در تاريخ یکشنبه بیست و سوم تیر 1392 توسط علی نورمحمدی(هیرا)

آرام گرفته غصه درکنج دلم سکوت کن ،مهمان من است

 مهمانی غمها   ته چشمان من است

 

این بغض به جزسینه ی من    راه ندارد

چشم توشب است   ظلمت من ماه ندارد

 

         ای رنج که دنبال منی   ردپای من بیمارمگیر

           دستت از دامن  این زار بگیر. . .

نگارش در تاريخ یکشنبه دوم تیر 1392 توسط علی نورمحمدی(هیرا)

 

    بعد هزار و اندی  هوای غرق ظلمت

چشم جهان درپی نور به شب نکرده عادت

    تو در کنار مانشستی پس چه شداز تو دوریم

     خیره به چشم مایی از دل و دیده  کوریم

...........................................................................

به امید صبحی که خاک پایش سرمه چشمانمان شود...

                                                                میلادش مبارک . . .

نگارش در تاريخ یکشنبه بیست و ششم خرداد 1392 توسط علی نورمحمدی(هیرا)

من ازخنجربرپشت خسته ام ...............من از آفتاب زر انگشت خسته ام

خسته ام زعشقهای کاغذی  .................. زبودنم   ز رنجهای بی کسی

خسته ام زبوسه های تمبرنشان .............. زچشمهای پرفریب کهکشان

خسته ام ز دردهای مزمنم .................... زخیسی   چشمهای   دامنم

خسته ام زشعرهای نصفه ام .................. زسرنوشت خود  ز قصه ام

چوگامهای بی هدف برتن برف مانده ام ..... تراکجاسروده ام به نثر خوانده ام

زدستهای توپرازهوای کوچ میشوم  ..........  بدون توهیچم  و پوچ میشوم

نگارش در تاريخ سه شنبه بیست و چهارم اردیبهشت 1392 توسط علی نورمحمدی(هیرا)

 

پرازسکوت میشوددهان من زچشمهای من بخوان

دقایقم به گل نشست  کنار من  دگر  نمان

          دورشدم ز آینه دست زخودکشیده ام

          طعم تراچون همه دم ازلب شب چشیده ام

برای چیدن خیال توشبی به آب میزنم

به صورت سیاه شب نقش ونقاب میزنم

                     برسرقاف میروم کمی هوار میکشم

                     قلندرچشم تو را برسر دارمیکشم

                                                                   . . .

نگارش در تاريخ سه شنبه دهم اردیبهشت 1392 توسط علی نورمحمدی(هیرا)
گاهی دلت از سن و سالت می گیرد


میخواهی کودک باشی


کودک به هر بهانه ای به آغوش غمخواری پناه میبرد


و آسوده اشک می ریزد


بزرگ که باشی


باید بغض های زیادی را بی صدا دفن کنی