تبرراکینه چه بوده ازدرخت                      

     دلیل بیاوردبرای ضربه های سخت

 

تبرهای تازه کار بجای شاخه ریشه را بریده اند 

                            پرندگان بی وطن به آسمان پریده اند

 

ریشه های این درخت باقی اندوباغ می شوند

تبرشکسته    وسایه ها   بی سراغ می شوند...

 

 



سه شنبه ششم دی ۱۳۹۰ | ۹ قبل از ظهر | علی نورمحمدی(هیرا) |
از آدمیان ملولم، حیـوانم آرزوست         

در خانه های سخت سقفی بجز سیمانم آرزوست 

 

این دد که در من است زنجیر پاره میکند

      این آدم شریف هرمشکل جهان با تیر چاره میکند

 

دندان شیر نر صد به ز نیشتان                    

    درحیله و دغل دم بر زمین زند روبه به پیشتان

 

بر قامتم شکیب چون پیرهن شده                  

     سر به جنون زدن تدبیر من شده



شنبه سوم بهمن ۱۳۹۴ | ۱۷ بعد از ظهر | علی نورمحمدی(هیرا) |

آنقدر درگیر با خیال خویشم،گریبان همیشه پاره است

شانه های مرا خیابان،آخرین چاره است

 

                من وگربه های شهر یک درد مشترک داریم

                                       هرشب تکیه بر دیوارهای پرترک داریم

 

پسمانده های شهر با تقدیر گربه آغشته میشود

در حجله گاه عشق هربار کشته میشود

 

                          یک سایه ی خیال اورا  تا بامها برده است

                                  با لقمه های نان  دشنامها خورده است

 

خودش هم از یاد برده همزاد شیران شرزه است

حالا که اینچنین بی نام و هرزه است . . .



سه شنبه پانزدهم دی ۱۳۹۴ | ۱۴ بعد از ظهر | علی نورمحمدی(هیرا) |

سپید چادرش پرخیر چون چادر نماز مادر است

دستهایش مثل دستان پدرپر،زشادی گوییکه نوروزی دیگراست

ظاهرش سرد است اما درجیبهایش امید

برف که باریدن گرفت لکه زشتی کسی دیگرندید

عجب آرامشی داری به خود ای زمهریر پرسواد

در کفت گوهر فراوان مثل باران مثل باد

کوله بار نعمتی بردوش شبهای بلند،کوچه را تر میکنی

دیدن برف از کنار پنجره..حس وحالم را تو بهترمیکنی



یکشنبه بیست و نهم آذر ۱۳۹۴ | ۱۴ بعد از ظهر | علی نورمحمدی(هیرا) |

در شهرشما مهربانی از دل بی رحم میخواهند؟

چگونه است که اینجا همه از من سهم میخواهند؟

 

    از تکه های زندگی ،از کیک نداشته ام

  سبدهای فراوان از میوه های درخت نکاشته ام  

 

 دیوارهای کاغذی  دنیای من شده،خاکستران باد چون خاک ومیهنم

این خنجر عزیز برقلب من فرو،من میفشارمش چون وصله ی تنم..

     



چهارشنبه سیزدهم آبان ۱۳۹۴ | ۱۳ بعد از ظهر | علی نورمحمدی(هیرا) |



دوشنبه بیست و هفتم مهر ۱۳۹۴ | ۱۵ بعد از ظهر | علی نورمحمدی(هیرا) |
 

لبیک تان  چه گویا بود

یک عمر به انتظار زیارت  ثانیه را قاب کردی

برای پریدنت بهترین لحظه را انتخاب کردی

 

                     حساب صدبار زیارت بجای این اعمال نیمه میدهند

                        بخاطر این حسن انتخاب،دربهشت ولیمه میدهند

 

تقدیم به روح مطهر حجاج شهید منا ...



شنبه چهارم مهر ۱۳۹۴ | ۱۱ قبل از ظهر | علی نورمحمدی(هیرا) |

سرزمین مادری درغبار خاطرات ما رهاست

نگین سرسبز زمین  بهشت خوانمش رواست

                                    اینروزها سخت حریص بوی پونه ام

                                    دراین سرای آهنی در پی  بابونه ام "

بگذار باتو سبز باشم ای  نازنین خاک مادری

حاضرم به سنگهایت جلبکی شوم  مراتو بازآوری

                          ماکه جنگل زاده ایم باد ما را آورده تااین کوچه های بی درخت

                         کاش رنگی شود تقویم  روزهای  تاریـــک و ســــــخت "

من هنوز هم برشیشه های این اتاق  "داروک"میکشم

برتن گلدان خود جنگلی  را  جای  اندک میــکشم

                               غلتیدن احساس من در خیال شالیزار تو

                                آرزوهای  من و  دوری  دیوار تو . . .



پنجشنبه هفدهم بهمن ۱۳۹۲ | ۱۷ بعد از ظهر | علی نورمحمدی(هیرا) |

نازنینم چرا اینچنین با دلم مهربان میشوی؟

با من اینگونه   تو همزبان  میشوی؟

                              میان من وزندگی پادرمیانی  میکنی

                            باتمام  بیقرای  بازهم مهربانی میکنی

روزگارم شب،ستاره ام زآسمان جامانده است

چه خوبست که دستم میان دستهای توتنها مانده است



پنجشنبه دهم بهمن ۱۳۹۲ | ۱۹ بعد از ظهر | علی نورمحمدی(هیرا) |

آهای سپیده سر  نزن  یکی تو راه شب جامونده

بیاکمی عقب برگردیم یکی میون ماست که تنها مونده

          مسافرای  بی بلیط .. مقصد این سفر کجاست؟

         تیربه چله میرود  مامن  این خطر  کجاست ؟.

هوای این سفر پر از ترانه های ناب ما

قنوت ما پراز دعای بی جواب ما

          میون دفترم  همیشه تو مخاطب خاص منی

          تو این  بدلسرای روزگار نگین الماس منی



چهارشنبه دوم بهمن ۱۳۹۲ | ۲۱ بعد از ظهر | علی نورمحمدی(هیرا) |
درمان چرا کنم دردی که دلخواه من شده                بیماری ام زتوست مهری که جانکاه من شده

چشمان چون عسل،طعم زبان چو قند                     خوردم  دمادم  از حلوای  پر زخند

چوشیرین طبیبم،به بالینم آمدی مداوا مکن        چو دندان عقلم کشیدی دگرعضوها رامدارا مکن 

همین مرگ شیرین به زدنیای  همچو زهر             امیدی نبسته ام به    فردای  این  شهـــــر

بیا   عاشقی   کن   که وقتم  کم  است                   ببخشا   که سهم   تو  از من  غم  است



پنجشنبه پنجم دی ۱۳۹۲ | ۱۷ بعد از ظهر | علی نورمحمدی(هیرا) |

زمستان و بخار شیشه هایش

درخت پیر باغ و ریشه هایش

                                                                                       زمستان و همان گنجشک رنجور

                                        نشسته بر شاخسار لخت انگور

من و گرمای فنجان داغ

من و سردی پیکر بیجان باغ

                                                                                        زمستان و مردان هیزم به دوش

                                        من و غربت کودک گل فروش

 

زمستان و آن عابر مانده در شب

من و قلب سوزان پر تب

                                                                                          ولیکن زمستان قشنگ است

نسوزد دلی را که تنگ است

زمستان و پرواز اسب خیالی

من و خاطرات اجاق زغالی

 

 

 

یلدای باستانی  بر  مردم  سرزمین آریایی ام تهنیت باد



جمعه بیست و نهم آذر ۱۳۹۲ | ۱۹ بعد از ظهر | علی نورمحمدی(هیرا) |

پیر شدم چروک صورتم میان محاسنم پیدا نیست

بیقراریم لبریز و دلبری که شیدا نیست

تو هم اینروزها سرفه میخوری تقویم پاره میکنی

به خیال خود میگریزی واین درد چاره میکنی

آری من اینجا عقربه ها را دور میزنم ازقاب ساعتم بیرون پریده ام

قفس راگشوده ام دسته ای کبوتر جای مینای دلخون خریده ام

دستهای مرا محکمتر بگیر اینجا ته دنیای محال ماست

سپیدی موهایمان همان ابرهای خیال ماست . .



جمعه پانزدهم آذر ۱۳۹۲ | ۱۱ قبل از ظهر | علی نورمحمدی(هیرا) |

پاییز رادوست دارم برای رنگهای داغ آن

برای خندیدن دستهای باغبـــان

پاییز را دوست دارم برای روزهای آخرش

برای دانه دانه انارهای دلبرش

پاییز را دوست دارم که فصل شعر وشاعران شده

پاییز فصل آواز درختان برای عابران شده

پاییز را دوست دارم که همصدای مردمان دلتنگ است

مهروآذر وآبان جشنواره ای خوش رنگ است

آدمها درباره پاییز اغلب اشتباه میکنند

این فرش پر هنر را زیر پا تباه میکنند

بیهوده نیست که پاییز سلطان فصلها میشود

قابی قشنگ بر پنجره ی نسلها میشود



شنبه دوم آذر ۱۳۹۲ | ۱۹ بعد از ظهر | علی نورمحمدی(هیرا) |

زائرت ای آقا داره میره بیقرار

منو باخودم آقا دیگه تنها  نذار

         هوای حرم مونده توی سرم

        دلو  سمت باب الرضا میبرم

این ترانه  تبرکه زیر ایوون طلا جاری شده

دو سه روزی این حقیرمشغول دلبازی شده . . .

میلاد هشتمین ستاره از سپهرامامت،رضای

 دلها مبارک ...



یکشنبه بیست و چهارم شهریور ۱۳۹۲ | ۹ قبل از ظهر | علی نورمحمدی(هیرا) |

شعر زیر یکی از سروده های قدیمی میباشد ، پیشکش عزیزانی است که زادروز این حقیر را تبریک گفته اند: 

آنروزکه تقدیرشدآمدنم بهرجهان                   گریــه بودم زغــم درد نهان

مادرم روز مرا روزه گرفت                          سرنوشتم ره  پایــیزه گرفت

تن دنیا زعطش به تب آمیخته بود                    گوییکه که خداجای دلهارطب آویخته بود

شبحی کودکی ام راچوشبی دوش کشید             دل من غصه به آغوش کشید

پدر آنروز دیرتر آمد  نرسید                           کودکی ازدست من آنگونه پرید

زندگی راتمرین نوجوانی باید                        نوجوان رابسیارمهربانی باید

مشقم هرروز درصف نان بود                       آتش به تنور ازدل وجان بود

تکلیف چنین شدکه صبوری باید                     ازحرف اضافه دوری باید

روح من باعشق اگرکه مشکل دارد                 احساس عجیبیست که دردل دارد

یک حرف نگفته چون باقی بود                     این تشنه ترین چگونه خودساقی بود

موسیقی چشمان کسی چودلنوازآمد                  دل من شهادت گوبه نماز آمد

سخت است زندگی ولی پاپس نمیکشم              روزی روم زیادآینه دیگرنفس نمیکشم

این چرخه بدون من هم جاری است             حتی بودن به خاطره هاهم کاری است

من که عمری عقلم رابدوشم کشیده ام           زمزمه هایش رابگوشم شنیده ام

بی حنجره ام برای آخرین فریادم              میرسدآنروزکه برده اید ازیادم



سه شنبه نوزدهم شهریور ۱۳۹۲ | ۸ قبل از ظهر | علی نورمحمدی(هیرا) |
 

 

 

ای که میخواهی دل بسوزانی  رفتم ازیادت بی بهانه شدی

                                                   واژه پوسید  از خیسی دفتر بی ترانه شدی

آتش به دل شعله شعله   توزبانه شدی

                                           سینه بگشایم   تیری در شب تار زمانه شدی

ای که دنیایم به چشمانت   غریقم به سراب  تو کرانه شدی

                                           فقیرمانده ام زشور  توگنجی درکف خزانه شدی

من مانده ام به آخرین برگ دفترخود  توروانه شدی

                                        یلداکه رفت خشکیده ام به خاک  اما  توجوانه شدی



شنبه نهم شهریور ۱۳۹۲ | ۱۴ بعد از ظهر | علی نورمحمدی(هیرا) |

 

مادر اینروزها مرد بودن چقدر سخت شده

چه خوشحالم از بابت من خیال توهم تخت شده

 

 

                  مادراینروزها محبت فروشی شده

                  طفل آرام تو بیهوده جوشی شده

 

به شهری که دزدان عزیزند

الهی که اشکی زچشمت نریزند

 

     به بازار امروز مادر آغوش تو چند؟

    کیسه ام خالی است   قحط لبخند

 

آه رفته یادم که آغوش تو فروشی نبود

گفته بودم به طفلم ولی به چشمهاکه گوشی نبود

 

                   مادراینروزها ببخشا مراکه مرد بودن ازیادبرده ام

                   گرچه سخت است ولی مرد میشوم  قسم خورده ام...



چهارشنبه سی ام مرداد ۱۳۹۲ | ۱۵ بعد از ظهر | علی نورمحمدی(هیرا) |

عجب دنیای دلگیری

چه شبهای نفسگیری

                                     سراپا چشم واحساسم

                                   توازچشمان من سیری

اسیرم درنگاه تو سراغ ازمن نمیگیری

پرازعشقم پرازشورم تواما ساده میگیری

                                       من اینجازنده بردارم  تومیگویی ایستاده میمیری

                                      پراز درد قفس این تن  به لبهایم تو زنجیری

جوانم من به دلبازی  تورنجوری تودلپیری

توبا این قلب خونینم چه میجنگی چه درگیری

                       توفصل عاشقی هستی اگرزودی اگرپیری

                       من آهوی همین دامم اگرصیاد اگرشیری



شنبه دوازدهم مرداد ۱۳۹۲ | ۸ قبل از ظهر | علی نورمحمدی(هیرا) |

آرام گرفته غصه درکنج دلم سکوت کن ،مهمان من است

 مهمانی غمها   ته چشمان من است

 

این بغض به جزسینه ی من    راه ندارد

چشم توشب است   ظلمت من ماه ندارد

 

         ای رنج که دنبال منی   ردپای من بیمارمگیر

           دستت از دامن  این زار بگیر. . .



یکشنبه بیست و سوم تیر ۱۳۹۲ | ۱۲ بعد از ظهر | علی نورمحمدی(هیرا) |

 

    بعد هزار و اندی  هوای غرق ظلمت

چشم جهان درپی نور به شب نکرده عادت

    تو در کنار مانشستی پس چه شداز تو دوریم

     خیره به چشم مایی از دل و دیده  کوریم

...........................................................................

به امید صبحی که خاک پایش سرمه چشمانمان شود...

                                                                میلادش مبارک . . .



یکشنبه دوم تیر ۱۳۹۲ | ۱۲ بعد از ظهر | علی نورمحمدی(هیرا) |

من ازخنجربرپشت خسته ام ...............من از آفتاب زر انگشت خسته ام

خسته ام زعشقهای کاغذی  .................. زبودنم   ز رنجهای بی کسی

خسته ام زبوسه های تمبرنشان .............. زچشمهای پرفریب کهکشان

خسته ام ز دردهای مزمنم .................... زخیسی   چشمهای   دامنم

خسته ام زشعرهای نصفه ام .................. زسرنوشت خود  ز قصه ام

چوگامهای بی هدف برتن برف مانده ام ..... تراکجاسروده ام به نثر خوانده ام

زدستهای توپرازهوای کوچ میشوم  ..........  بدون توهیچم  و پوچ میشوم



یکشنبه بیست و ششم خرداد ۱۳۹۲ | ۱۵ بعد از ظهر | علی نورمحمدی(هیرا) |

 

پرازسکوت میشوددهان من زچشمهای من بخوان

دقایقم به گل نشست  کنار من  دگر  نمان

          دورشدم ز آینه دست زخودکشیده ام

          طعم تراچون همه دم ازلب شب چشیده ام

برای چیدن خیال توشبی به آب میزنم

به صورت سیاه شب نقش ونقاب میزنم

                     برسرقاف میروم کمی هوار میکشم

                     قلندرچشم تو را برسر دارمیکشم

                                                                   . . .



سه شنبه بیست و چهارم اردیبهشت ۱۳۹۲ | ۱۱ قبل از ظهر | علی نورمحمدی(هیرا) |
گاهی دلت از سن و سالت می گیرد


میخواهی کودک باشی


کودک به هر بهانه ای به آغوش غمخواری پناه میبرد


و آسوده اشک می ریزد


بزرگ که باشی


باید بغض های زیادی را بی صدا دفن کنی



سه شنبه دهم اردیبهشت ۱۳۹۲ | ۱۰ قبل از ظهر | علی نورمحمدی(هیرا) |
 

به ساعت وعقربه ها دست میبرم دوباره توجوان شوی

 

گلایه ای نمیکنم که بیشترتو مهربان شوی

 

               باچه زبان سرایمت که یار همزبان شوی

 

              تورابه سینه میبرم که دور زاین وآن شوی

 

گرگ میخورم به بره گی اگرکه تو شبان شوی

 

غرق مرادمیشوم توگر غم نهان شوی...



یکشنبه یکم اردیبهشت ۱۳۹۲ | ۱۱ قبل از ظهر | علی نورمحمدی(هیرا) |


شنبه بیست و چهارم فروردین ۱۳۹۲ | ۱۱ قبل از ظهر | علی نورمحمدی(هیرا) |

تکه سنگی تیپا خــورده ام                                                             قامتی بس تا  خـــورده ام

چشمهای بسته ی بیدارمن                                                       ازنگاه مردمان دل بیــــزارمن

همه ازیادمن رفته مرا ازیادبرده                                    زتغییرتب دستان توخاطراتی چاک خورده

برسربام وکلاغی بیـــدار                                                       میزندفریادهردم  غار غار

سر دنیا میرود بر دار                                                       دل به این دنیا   مسپار

باتودارم دلخوشیهایی که ازیادم رفته بود

برسرقله رسید حالاپایی که خسته بود

     تو می آیی ورق برگشته است

      خون دل براین جبین آغشته است



سه شنبه بیستم فروردین ۱۳۹۲ | ۹ قبل از ظهر | علی نورمحمدی(هیرا) |

به ظرف سال خودثانیه سبزمیکنم                برای آخرین ضربهً ساعت خود صبرمیکنم

به سفره چیده ام سیب وسماق وسکه ام       رنگ میکنم قلب هزار تکه ام

ماهی سرسپرده ام خسته ازاین دوری راه     چشم توشدچشمهً من بصورتم توری ماه

پرنده میشوم اگرتوبال می شوی                به حسن می رسم اگر توحال می شوی

برای خوشبختی توسبزهً پرگره شوم         بادشوم رقص کنان خندهً پنجره شوم

به هفتهای روزگارعیدشوم سین بدهم       برسرتو گل شوم زیاس دامن پرچین بدهم

دام نیاور که صیادخودش صید شده          بوی خدا میرسد وعیــد  شده

(با آرزوی بهترینها درسال جدید برای همه دوستان مجازی ام ومردمان سرزمین کهنم ایران)



یکشنبه بیست و هفتم اسفند ۱۳۹۱ | ۱۱ قبل از ظهر | علی نورمحمدی(هیرا) |
روزهاییکه تاریخ مصرفشان گذشته و پارنامیده میشوند                                                                                                                       غباربه آینه هاست وچهره هایی که تار دیده میشوند

سالهایی که دل بیصداشکست آغوش رابه غمهانبست

شعورعاشقی کجاست شغالهاشکل یارمیشوند

بهاررابه سبزی سبزه بسنده کرده اند

آسمان فروشهاقفس وقف پرنده کرده اند

بهاررابه هفت سین زندگی قسم بده

شادی اش فزون وغصه کم بده

یکدله باش پاییز هم بهاردیگراست

خدای رابگوبه سفره هایمان نان بدون غم بده



یکشنبه بیست و هفتم اسفند ۱۳۹۱ | ۱۰ قبل از ظهر | علی نورمحمدی(هیرا) |
 

آنروزکه تقدیرشدآمدنم بهرجهان                   گریــه بودم زغــم درد نهان

مادرم روز مرا روزه گرفت                          سرنوشتم ره  پایــیزه گرفت

تن دنیازعطش به تب آمیخته بود                گوییکه که خداجای دلهارطب آویخته بود

شبحی کودکی ام راچوشبی دوش کشید          دل من غصه به آغوش کشید

پدر آنروز دیرتر آمد نرسید                           کودکی ازدست من آنگونه پرید

زندگی راتمرین نوجوانی باید                        نوجوان رابسیارمهربانی باید

مشقم هرروز درصف نان بود                    آتش به تنور ازدل وجان بود

تکلیف چنین شدکه صبوری باید                ازحرف اضافه دوری باید

روح من باعشق اگرکه مشکل دارد         احساس عجیبیست که دردل دارد

یک حرف نگفته چون باقی بود              این تشنه ترین چگونه خودساقی بود

موسیقی چشمان کسی چودلنوازآمد           دل من شهادت گوبه نماز آمد

سخت است زندگی ولی پاپس نمیکشم       روزی روم زیادآینه دیگرنفس نمیکشم

این چرخه بدون من هم جاری است         حتی بودن به خاطره هاهم کاری است

من که عمری عقلم رابدوشم کشیده ام        زمزمه هایش رابگوشم شنیده ام

بی حنجره ام برای آخرین فریادم              میرسدآنروزکه برده اید ازیادم



یکشنبه بیستم اسفند ۱۳۹۱ | ۱۴ بعد از ظهر | علی نورمحمدی(هیرا) |
مطالب قدیمی تر