X
تبلیغات
شعر نسل نو پارسی

شعر نسل نو پارسی

باتوجه به شخصی بودن مطالب این وبلاگ هرگونه برداشت منوط به هماهنگی با مدیریت وبلاگ میباشد

درباره من
همه انسانها حرفهایی دارندکه شاید سالیان دراز برسینه هایشان سنگینی می کندوهیچگاه مجال گفتن نمی یابندچون بعضی حرفهاگفتنی نیست.گاه سکوت گویای واقعیتی است که با زبان ، گفتنش مقدوریاملموس نیست واین سکوت شایدجایزباشد اماهرگززبان مناسبی نخواهدبود برای گفتن آنچه میخواهیم.من درگذار زندگی گوش شنواکمیاب دیده ام وگاه احساس کرده ام که زبانی که من با آن صحبت می کنم غریب است و برای اطرافیانم نامفهوم ، اما لاجرم بودم از گفتن و ابراز ، از همین رو قلم و دفترم مونس سالیان من بود و گاه احساس من از نوشتن یک بیت یا یک خط دلنوشته فراترو گویاتر از گفتن هزاران جمله بود و این نوشته ها را چندیست به سامان می رسانم و نگهداری می کنم بر خلاف آنچه در گذشته بوده و امروز اثری از آنها نیست ...

عزیزانی فرهیخته نوشته هایم را قابل ارزیابی دیده و مرا مورد لطف قرار داده اند و نوشتهایم را گاه از دریچه ی شعر دیده و پسندیده اند و چراغ راه من هستند و با نقدها و آرای خود رهنمون ، هر چند که نیک می دانم تا شین شاعری فرسنگها فاصله است و نیز اصرار به منظوم نوشتن و تکنیک گرایی ندارم و آنهم نه به آن دلیل مرسوم بین شعرای جوان به این دلیل که نوشته های من دلنوشته است و دیگر هیچ ...
نویسنده :علی نورمحمدی(هیرا)
تاریخ: پنجشنبه بیست و هشتم فروردین 1393 ساعت: 4 بعد از ظهر

چو برگی جوانم به زیر قدمهای پاییز                    دهانی پراز شعرو قلمهای لبریز

من اینجا بجای تمام این باغ تقاص میدهم               در خزان از وجود تو بوی یاس میدهم

ذکات باران بهار،واقعااین مرگ بود                   جسم تنهای من به باغ،آخرین برگ بود

افتادنم به خاک آغاز یک جوانه است                    در انقلاب باغ،پائیز یک بهانه است


نویسنده :علی نورمحمدی(هیرا)
تاریخ: دوشنبه هجدهم فروردین 1393 ساعت: 9 بعد از ظهر

پلکهای تو مثل بالهای فرشته آرام باز وبسته میشود


چشمهای من از دیدن چشمهای تو مگر خسته میشود


                                    این دستها به داشتن دستهای تو وابسته میشود


                                             گامهای تند من همراه تو آهسته میشود...


نویسنده :علی نورمحمدی(هیرا)
تاریخ: پنجشنبه هفدهم بهمن 1392 ساعت: 5 بعد از ظهر

سرزمین مادری درغبار خاطرات ما رهاست

نگین سرسبز زمین  بهشت خوانمش رواست

                                    اینروزها سخت حریص بوی پونه ام

                                    دراین سرای آهنی در پی  بابونه ام "

بگذار باتو سبز باشم ای  نازنین خاک مادری

حاضرم به سنگهایت جلبکی شوم  مراتو بازآوری

                          ماکه جنگل زاده ایم باد ما را آورده تااین کوچه های بی درخت

                         کاش رنگی شود تقویم  روزهای  تاریـــک و ســــــخت "

من هنوز هم برشیشه های این اتاق  "داروک"میکشم

برتن گلدان خود جنگلی  را  جای  اندک میــکشم

                               غلتیدن احساس من در خیال شالیزار تو

                                آرزوهای  من و  دوری  دیوار تو . . .


نویسنده :علی نورمحمدی(هیرا)
تاریخ: پنجشنبه دهم بهمن 1392 ساعت: 7 بعد از ظهر

نازنینم چرا اینچنین با دلم مهربان میشوی؟

با من اینگونه   تو همزبان  میشوی؟

                              میان من وزندگی پادرمیانی  میکنی

                            باتمام  بیقرای  بازهم مهربانی میکنی

روزگارم شب،ستاره ام زآسمان جامانده است

چه خوبست که دستم میان دستهای توتنها مانده است


نویسنده :علی نورمحمدی(هیرا)
تاریخ: چهارشنبه دوم بهمن 1392 ساعت: 9 بعد از ظهر

آهای سپیده سر  نزن  یکی تو راه شب جامونده

بیاکمی عقب برگردیم یکی میون ماست که تنها مونده

          مسافرای  بی بلیط .. مقصد این سفر کجاست؟

         تیربه چله میرود  مامن  این خطر  کجاست ؟.

هوای این سفر پر از ترانه های ناب ما

قنوت ما پراز دعای بی جواب ما

          میون دفترم  همیشه تو مخاطب خاص منی

          تو این  بدلسرای روزگار نگین الماس منی


نویسنده :علی نورمحمدی(هیرا)
تاریخ: پنجشنبه پنجم دی 1392 ساعت: 5 بعد از ظهر

درمان چرا کنم دردی که دلخواه من شده                بیماری ام زتوست مهری که جانکاه من شده

چشمان چون عسل،طعم زبان چو قند                     خوردم  دمادم  از حلوای  پر زخند

چوشیرین طبیبم،به بالینم آمدی مداوا مکن        چو دندان عقلم کشیدی دگرعضوها رامدارا مکن 

همین مرگ شیرین به زدنیای  همچو زهر             امیدی نبسته ام به    فردای  این  شهـــــر

بیا   عاشقی   کن   که وقتم  کم  است                   ببخشا   که سهم   تو  از من  غم  است


نویسنده :علی نورمحمدی(هیرا)
تاریخ: جمعه بیست و نهم آذر 1392 ساعت: 7 بعد از ظهر

زمستان و بخار شیشه هایش

درخت پیر باغ و ریشه هایش

                                                                                       زمستان و همان گنجشک رنجور

                                        نشسته بر شاخسار لخت انگور

من و گرمای فنجان داغ

من و سردی پیکر بیجان باغ

                                                                                        زمستان و مردان هیزم به دوش

                                        من و غربت کودک گل فروش

 

زمستان و آن عابر مانده در شب

من و قلب سوزان پر تب

                                                                                          ولیکن زمستان قشنگ است

نسوزد دلی را که تنگ است

زمستان و پرواز اسب خیالی

من و خاطرات اجاق زغالی

 

 

 

یلدای باستانی  بر  مردم  سرزمین آریایی ام تهنیت باد


نویسنده :علی نورمحمدی(هیرا)
تاریخ: جمعه پانزدهم آذر 1392 ساعت: 11 قبل از ظهر

پیر شدم چروک صورتم میان محاسنم پیدا نیست

بیقراریم لبریز و دلبری که شیدا نیست

تو هم اینروزها سرفه میخوری تقویم پاره میکنی

به خیال خود میگریزی واین درد چاره میکنی

آری من اینجا عقربه ها را دور میزنم ازقاب ساعتم بیرون پریده ام

قفس راگشوده ام دسته ای کبوتر جای مینای دلخون خریده ام

دستهای مرا محکمتر بگیر اینجا ته دنیای محال ماست

سپیدی موهایمان همان ابرهای خیال ماست . .


نویسنده :علی نورمحمدی(هیرا)
تاریخ: شنبه دوم آذر 1392 ساعت: 7 بعد از ظهر

پاییز رادوست دارم برای رنگهای داغ آن

برای خندیدن دستهای باغبـــان

پاییز را دوست دارم برای روزهای آخرش

برای دانه دانه انارهای دلبرش

پاییز را دوست دارم که فصل شعر وشاعران شده

پاییز فصل آواز درختان برای عابران شده

پاییز را دوست دارم که همصدای مردمان دلتنگ است

مهروآذر وآبان جشنواره ای خوش رنگ است

آدمها درباره پاییز اغلب اشتباه میکنند

این فرش پر هنر را زیر پا تباه میکنند

بیهوده نیست که پاییز سلطان فصلها میشود

قابی قشنگ بر پنجره ی نسلها میشود


نویسنده :علی نورمحمدی(هیرا)
تاریخ: شنبه دوم آذر 1392 ساعت: 7 بعد از ظهر

باسلام وعرض ارادت به همه دوستان بزرگواری که اظهار لطف کردند در روزهایی که به روز رسانی وبلاگ برایم مقدور نبود و سپاس برای تمام مهربانیهایشان ... به لطف پروردگار مانند گذشته بااشعار دلنویسم منتظر حضور سبزونظرات ارزشمندتان خواهم بود ...

 


نویسنده :علی نورمحمدی(هیرا)
تاریخ: یکشنبه بیست و چهارم شهریور 1392 ساعت: 9 قبل از ظهر

زائرت ای آقا داره میره بیقرار

منو باخودم آقا دیگه تنها  نذار

         هوای حرم مونده توی سرم

        دلو  سمت باب الرضا میبرم

این ترانه  تبرکه زیر ایوون طلا جاری شده

دو سه روزی این حقیرمشغول دلبازی شده . . .

میلاد هشتمین ستاره از سپهرامامت،رضای

 دلها مبارک ...


نویسنده :علی نورمحمدی(هیرا)
تاریخ: سه شنبه نوزدهم شهریور 1392 ساعت: 8 قبل از ظهر

شعر زیر یکی از سروده های قدیمی میباشد ، پیشکش عزیزانی است که زادروز این حقیر را تبریک گفته اند: 

آنروزکه تقدیرشدآمدنم بهرجهان                   گریــه بودم زغــم درد نهان

مادرم روز مرا روزه گرفت                          سرنوشتم ره  پایــیزه گرفت

تن دنیا زعطش به تب آمیخته بود                    گوییکه که خداجای دلهارطب آویخته بود

شبحی کودکی ام راچوشبی دوش کشید             دل من غصه به آغوش کشید

پدر آنروز دیرتر آمد  نرسید                           کودکی ازدست من آنگونه پرید

زندگی راتمرین نوجوانی باید                        نوجوان رابسیارمهربانی باید

مشقم هرروز درصف نان بود                       آتش به تنور ازدل وجان بود

تکلیف چنین شدکه صبوری باید                     ازحرف اضافه دوری باید

روح من باعشق اگرکه مشکل دارد                 احساس عجیبیست که دردل دارد

یک حرف نگفته چون باقی بود                     این تشنه ترین چگونه خودساقی بود

موسیقی چشمان کسی چودلنوازآمد                  دل من شهادت گوبه نماز آمد

سخت است زندگی ولی پاپس نمیکشم              روزی روم زیادآینه دیگرنفس نمیکشم

این چرخه بدون من هم جاری است             حتی بودن به خاطره هاهم کاری است

من که عمری عقلم رابدوشم کشیده ام           زمزمه هایش رابگوشم شنیده ام

بی حنجره ام برای آخرین فریادم              میرسدآنروزکه برده اید ازیادم


نویسنده :علی نورمحمدی(هیرا)
تاریخ: شنبه نهم شهریور 1392 ساعت: 2 بعد از ظهر
 

 

 

ای که میخواهی دل بسوزانی  رفتم ازیادت بی بهانه شدی

                                                   واژه پوسید  از خیسی دفتر بی ترانه شدی

آتش به دل شعله شعله   توزبانه شدی

                                           سینه بگشایم   تیری در شب تار زمانه شدی

ای که دنیایم به چشمانت   غریقم به سراب  تو کرانه شدی

                                           فقیرمانده ام زشور  توگنجی درکف خزانه شدی

من مانده ام به آخرین برگ دفترخود  توروانه شدی

                                        یلداکه رفت خشکیده ام به خاک  اما  توجوانه شدی


نویسنده :علی نورمحمدی(هیرا)
تاریخ: چهارشنبه سی ام مرداد 1392 ساعت: 3 بعد از ظهر

 

مادر اینروزها مرد بودن چقدر سخت شده

چه خوشحالم از بابت من خیال توهم تخت شده

 

 

                  مادراینروزها محبت فروشی شده

                  طفل آرام تو بیهوده جوشی شده

 

به شهری که دزدان عزیزند

الهی که اشکی زچشمت نریزند

 

     به بازار امروز مادر آغوش تو چند؟

    کیسه ام خالی است   قحط لبخند

 

آه رفته یادم که آغوش تو فروشی نبود

گفته بودم به طفلم ولی به چشمهاکه گوشی نبود

 

                   مادراینروزها ببخشا مراکه مرد بودن ازیادبرده ام

                   گرچه سخت است ولی مرد میشوم  قسم خورده ام...


نویسنده :علی نورمحمدی(هیرا)
تاریخ: شنبه دوازدهم مرداد 1392 ساعت: 8 قبل از ظهر

عجب دنیای دلگیری

چه شبهای نفسگیری

                                     سراپا چشم واحساسم

                                   توازچشمان من سیری

اسیرم درنگاه تو سراغ ازمن نمیگیری

پرازعشقم پرازشورم تواما ساده میگیری

                                       من اینجازنده بردارم  تومیگویی ایستاده میمیری

                                      پراز درد قفس این تن  به لبهایم تو زنجیری

جوانم من به دلبازی  تورنجوری تودلپیری

توبا این قلب خونینم چه میجنگی چه درگیری

                       توفصل عاشقی هستی اگرزودی اگرپیری

                       من آهوی همین دامم اگرصیاد اگرشیری


نویسنده :علی نورمحمدی(هیرا)
تاریخ: یکشنبه بیست و سوم تیر 1392 ساعت: 12 بعد از ظهر

آرام گرفته غصه درکنج دلم سکوت کن ،مهمان من است

 مهمانی غمها   ته چشمان من است

 

این بغض به جزسینه ی من    راه ندارد

چشم توشب است   ظلمت من ماه ندارد

 

         ای رنج که دنبال منی   ردپای من بیمارمگیر

           دستت از دامن  این زار بگیر. . .


نویسنده :علی نورمحمدی(هیرا)
تاریخ: یکشنبه دوم تیر 1392 ساعت: 12 بعد از ظهر

 

    بعد هزار و اندی  هوای غرق ظلمت

چشم جهان درپی نور به شب نکرده عادت

    تو در کنار مانشستی پس چه شداز تو دوریم

     خیره به چشم مایی از دل و دیده  کوریم

...........................................................................

به امید صبحی که خاک پایش سرمه چشمانمان شود...

                                                                میلادش مبارک . . .


نویسنده :علی نورمحمدی(هیرا)
تاریخ: یکشنبه بیست و ششم خرداد 1392 ساعت: 3 بعد از ظهر

من ازخنجربرپشت خسته ام ...............من از آفتاب زر انگشت خسته ام

خسته ام زعشقهای کاغذی  .................. زبودنم   ز رنجهای بی کسی

خسته ام زبوسه های تمبرنشان .............. زچشمهای پرفریب کهکشان

خسته ام ز دردهای مزمنم .................... زخیسی   چشمهای   دامنم

خسته ام زشعرهای نصفه ام .................. زسرنوشت خود  ز قصه ام

چوگامهای بی هدف برتن برف مانده ام ..... تراکجاسروده ام به نثر خوانده ام

زدستهای توپرازهوای کوچ میشوم  ..........  بدون توهیچم  و پوچ میشوم


نویسنده :علی نورمحمدی(هیرا)
تاریخ: سه شنبه بیست و چهارم اردیبهشت 1392 ساعت: 11 قبل از ظهر

 

پرازسکوت میشوددهان من زچشمهای من بخوان

دقایقم به گل نشست  کنار من  دگر  نمان

          دورشدم ز آینه دست زخودکشیده ام

          طعم تراچون همه دم ازلب شب چشیده ام

برای چیدن خیال توشبی به آب میزنم

به صورت سیاه شب نقش ونقاب میزنم

                     برسرقاف میروم کمی هوار میکشم

                     قلندرچشم تو را برسر دارمیکشم

                                                                   . . .


نویسنده :علی نورمحمدی(هیرا)
تاریخ: سه شنبه دهم اردیبهشت 1392 ساعت: 10 قبل از ظهر
گاهی دلت از سن و سالت می گیرد


میخواهی کودک باشی


کودک به هر بهانه ای به آغوش غمخواری پناه میبرد


و آسوده اشک می ریزد


بزرگ که باشی


باید بغض های زیادی را بی صدا دفن کنی


نویسنده :علی نورمحمدی(هیرا)
تاریخ: یکشنبه یکم اردیبهشت 1392 ساعت: 11 قبل از ظهر
 

به ساعت وعقربه ها دست میبرم دوباره توجوان شوی

 

گلایه ای نمیکنم که بیشترتو مهربان شوی

 

               باچه زبان سرایمت که یار همزبان شوی

 

              تورابه سینه میبرم که دور زاین وآن شوی

 

گرگ میخورم به بره گی اگرکه تو شبان شوی

 

غرق مرادمیشوم توگر غم نهان شوی...


نویسنده :علی نورمحمدی(هیرا)
تاریخ: شنبه بیست و چهارم فروردین 1392 ساعت: 11 قبل از ظهر

نویسنده :علی نورمحمدی(هیرا)
تاریخ: سه شنبه بیستم فروردین 1392 ساعت: 9 قبل از ظهر

تکه سنگی تیپا خــورده ام                                                             قامتی بس تا  خـــورده ام

چشمهای بسته ی بیدارمن                                                       ازنگاه مردمان دل بیــــزارمن

همه ازیادمن رفته مرا ازیادبرده                                    زتغییرتب دستان توخاطراتی چاک خورده

برسربام وکلاغی بیـــدار                                                       میزندفریادهردم  غار غار

سر دنیا میرود بر دار                                                       دل به این دنیا   مسپار

باتودارم دلخوشیهایی که ازیادم رفته بود

برسرقله رسید حالاپایی که خسته بود

     تو می آیی ورق برگشته است

      خون دل براین جبین آغشته است


نویسنده :علی نورمحمدی(هیرا)
تاریخ: یکشنبه بیست و هفتم اسفند 1391 ساعت: 11 قبل از ظهر
 

به ظرف سال خودثانیه سبزمیکنم                برای آخرین ضربهً ساعت خود صبرمیکنم

به سفره چیده ام سیب وسماق وسکه ام       رنگ میکنم قلب هزار تکه ام

ماهی سرسپرده ام خسته ازاین دوری راه     چشم توشدچشمهً من بصورتم توری ماه

پرنده میشوم اگرتوبال می شوی                به حسن می رسم اگر توحال می شوی

برای خوشبختی توسبزهً پرگره شوم         بادشوم رقص کنان خندهً پنجره شوم

به هفتهای روزگارعیدشوم سین بدهم       برسرتو گل شوم زیاس دامن پرچین بدهم

دام نیاور که صیادخودش صید شده          بوی خدا میرسد وعیــد  شده

(با آرزوی بهترینها درسال جدید برای همه دوستان مجازی ام ومردمان سرزمین کهنم ایران)


نویسنده :علی نورمحمدی(هیرا)
تاریخ: یکشنبه بیست و هفتم اسفند 1391 ساعت: 10 قبل از ظهر
روزهاییکه تاریخ مصرفشان گذشته و پارنامیده میشوند                                                                                                                       غباربه آینه هاست وچهره هایی که تار دیده میشوند

سالهایی که دل بیصداشکست آغوش رابه غمهانبست

شعورعاشقی کجاست شغالهاشکل یارمیشوند

بهاررابه سبزی سبزه بسنده کرده اند

آسمان فروشهاقفس وقف پرنده کرده اند

بهاررابه هفت سین زندگی قسم بده

شادی اش فزون وغصه کم بده

یکدله باش پاییز هم بهاردیگراست

خدای رابگوبه سفره هایمان نان بدون غم بده


نویسنده :علی نورمحمدی(هیرا)
تاریخ: یکشنبه بیستم اسفند 1391 ساعت: 2 بعد از ظهر
 

آنروزکه تقدیرشدآمدنم بهرجهان                   گریــه بودم زغــم درد نهان

مادرم روز مرا روزه گرفت                          سرنوشتم ره  پایــیزه گرفت

تن دنیازعطش به تب آمیخته بود                گوییکه که خداجای دلهارطب آویخته بود

شبحی کودکی ام راچوشبی دوش کشید          دل من غصه به آغوش کشید

پدر آنروز دیرتر آمد نرسید                           کودکی ازدست من آنگونه پرید

زندگی راتمرین نوجوانی باید                        نوجوان رابسیارمهربانی باید

مشقم هرروز درصف نان بود                    آتش به تنور ازدل وجان بود

تکلیف چنین شدکه صبوری باید                ازحرف اضافه دوری باید

روح من باعشق اگرکه مشکل دارد         احساس عجیبیست که دردل دارد

یک حرف نگفته چون باقی بود              این تشنه ترین چگونه خودساقی بود

موسیقی چشمان کسی چودلنوازآمد           دل من شهادت گوبه نماز آمد

سخت است زندگی ولی پاپس نمیکشم       روزی روم زیادآینه دیگرنفس نمیکشم

این چرخه بدون من هم جاری است         حتی بودن به خاطره هاهم کاری است

من که عمری عقلم رابدوشم کشیده ام        زمزمه هایش رابگوشم شنیده ام

بی حنجره ام برای آخرین فریادم              میرسدآنروزکه برده اید ازیادم


نویسنده :علی نورمحمدی(هیرا)
تاریخ: شنبه دوازدهم اسفند 1391 ساعت: 8 قبل از ظهر
             بیا دوباره لحظه های رفته را مرور کنیم

              بایدازسایه های شکسته عبور کنیم

رفته ام ز یاد بوسه هایت پشت پلکهای توجامانده ام

این دادنامه که نوشته ای آشناست گوییکه یک جاخوانده ام

       آغوش من هنوز بوی تومیدهد بیا

       انگشت اشاره ام سوی تومیرود بیا

گهگاه که ازضربه های زمانه خم میشوم

جرعه جرعه ازکنار تو کم میشوم

                  هنوزهم درکنج نگاه توجامانده ام

                 خوبتر ببین که مثل همیشه تنهامانده ام

شنیده ام نشانی دستهای مرا گم کرده ای

رد چشمان مراجستجو بین مردم کرده ای

                        نشانی دل هنوزهم این حوالی است

                        سینه ی پنجره صاف وهوای خانه عالی است


نویسنده :علی نورمحمدی(هیرا)
تاریخ: یکشنبه بیست و نهم بهمن 1391 ساعت: 11 قبل از ظهر
 

مسافران که میروندبگو برگردند                   جاده ها    همیشه   ولگردند

من گرفتارسراب کف جاده شدم                   سفری بود تاته چشمان تو آماده شدم

جاده هم مست شده پیچ براهش دارد                قافله  چون صید بدامش دارد

                           جاده چندیست عزیزی به امانت داری

                           تو به هجران همیشه عادت داری

 


نویسنده :علی نورمحمدی(هیرا)
تاریخ: دوشنبه شانزدهم بهمن 1391 ساعت: 10 قبل از ظهر

تودرمانی من پرازدردم ناخوش احوالم

تودریایی من اسیرخشکسالم

تو اینجایی من حیرانم

که میپرسم مدام ازتوهمان حرفی که میدانم

 

دستهای سردتو گداکش است مدام عطسه میزنم

دراین خیال خام خودهنوز پرسه میزنم

چشمهای من کلاف نخ تودستهای گربه ای

پنجه میکشی دل ازکلاف برده ای

توبامنی غریبه ای  تومژده ی همیشه ای

شکسته ای مرااگرچه سنگ بودم وتوشیشه ای

               اینروزهامعلقم تنم مثل غبارخسته میشود

              مرده ام ولی پلکهای من باز وبسته میشود                      


نویسنده :علی نورمحمدی(هیرا)
تاریخ: یکشنبه یکم بهمن 1391 ساعت: 4 بعد از ظهر

عمرمرا دست به دست سوی عدم میبرند                  آمدنم هیچ نبود خسته قدم میبرند

یارب این ذره ی  ناچیز کجا  میرود                  هیچ نبود  هیچ مگرسوی خدا میرود


دوستان